طب سنتی و گردشگری سلامت

ملت اصیل : طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی هر روش درمانی خارج از محدوده درمانی پزشکی و طب مدرن ؛ طب مکمل یا طب سنتی گفته می شود .در سال ۲۰۰۳ ؛ سازمان WHO با هدف توسعه و معرفی طب سنتی و مکمل ؛ دوره های تحصیلی آکادمیک را ایجاد نموده و حتی آموزش عرضه کنندگان محصولات طب سنتی را در دستور کار خود قرار داد.

داشتن شرایط خاص جغرافیایی ؛ چهار فصل بودن آب و هوا ؛ شرایط اقلیمی و تاریخی منحصر بفرد باعث شده که ایران یکی از غنی ترین و در عین حال زیباترین جاذبه های طبیعی را داشته باشد .کشورمان ایران با داشتن ۱۲ هزار گونه گیاهی و داشتن بیش از دو هزار گونه جانوری اعم از پستانداران ؛ پرندگان ؛ خزندگان و ماهی های آب‌های داخلی وحدود ۱۲۰۰گونه ماهی در آب‌های دریایی مشترک ؛ یکی از غنی ترین کشورهای دنیا در برخورداری از این مواهب خدادادی است .صدها چشمه آبگرم و آب معدنی ؛ دریاچه شور و شیرین ؛ پوشش گیاهی متنوع ؛ کویرهای سحرانگیز نیز از جمله این مواهب خدادادی است .سالانه تعداد قابل توجهی از گردشگران خارجی جهت استفاده از ظرفیت‌های گردشگری سلامت وارد کشور می شوند .در کشور ما همچنین میراث ماندگار از کتاب‌ها و سندهای مکتوب در زمینه طب سنتی با مفاخر بزرگی چون ابن سینا و زکریای رازی و ابوریحان بیرونی و….موجود است که شهره جهانی دارند. خوشبختانه امروزه با پیگیری های فراوان دانشگاه‌های فعال در طب سنتی ایران؛ سازمان بهداشت جهانی کشور ما را در حوزه طب سنتی به رسمیت شناخته است که البته برای به حد اکثر استفاده از پتانسیل های طب سنتی و طب مکمل کشورمان در بستر گردشگری سلامت ؛ مسیر اجرایی شامل پنج مرحله ( بازخوانی.حفظ و حراست.منابع علمی .ثبت جهانی .معرفی و تبلیغات مستمر) مورد نیاز است
ناگفته پیداست که برای رشد و گسترش طب سنتی ایرانی و استفاده از ظرفیت‌های بلقوه این صنعت ؛ همکاری بین بخشی تمام دستگاه‌های ذیربط و مرتبط مانند میراث فرهنگی و سایر دستگاه‌های اجرایی کشور مورد انتظار است .در سند چشم انداز سلامت کشور نیز پیش بینی شده که تا سال ۱۴۰۴ ؛ طب سنتی باید دو درصد از سهم دارو و چهار درصد از سهم درمان و ده درصد از سهم بهداشت کشور را از آن خود کند. امروزه با وجود ظرفیت‌های بلقوه و بالفعل طب سنتی در کشورمان ؛ متاسفانه شاهد چالش‌ها و مشکلاتی در مسیر رشد و بالندگی این صنعت هستیم که شایسته است برطرف گردد .از جمله این چالش‌ها می توان به موارد زیر اشاره کرد.
۱/ تعدد مراکز تصمیم گیر در حوزه گردشگری سلامت و عدم ساماندهی آژانسها و مراکز جذب گردشگر سلامت در کشور
۲/ کمبود متخصصان طب سنتی و نیز محدود بودن مراکز تهیه وعرضه داروهای طب سنتی
۳/ بالا بودن قیمت تمام شده گیاهان دارویی و عدم رغبت سرمایه گذاران و کارخانجات به خرید گیاهان دارویی
۴/ کمرنگ بودن ارتباطات بین مراکز دانشگاهی کشور و دانشگاه‌های کشورهای پیشرو در حوزه طب سنتی
۵/ مقاومت برخی از پزشکان و روسای مراکز بالینی به گسترش روز افزون مقوله طب سنتی

در پایان باید گفت که امروزه طب ایرانی اسلامی ( طب سنتی) که در جهان بعنوان طب مکمل مطرح شده است ؛ روند رو به رشد دارد و رویکرد سازمان بهداشت جهانی هم بر تشویق و ترغیب کشورها جهت گسترش این علم و تنقیح آن از باورهای غلط است .همچنین در دانشگاه‌های معتبر ایران و جهان سعی بر این است که این طب در کنار طب نوین بصورت مکمل و موازی مطرح گردد تا به نتایج مثبت پروسه درمانی بیانجامد.
تشکیل انجمن های علمی طب سنتی و نیز گسترش دانشکده ها و سلامتکده های طب سنتی توسط وزارت بهداشت در این راستا تفسیر می گردد